א רגע נאך יעצט פארגעס איך עס.

עצות טובות אויפן טעגליכן לעבן

די אחראים: זייער נייגעריג, אחראי, thefact

אוועטאר
נשמה
שר חמשת אלפים
תגובות: 5090
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » זונטאג יוני 16, 2019 2:33 pm

samuel האט געשריבן:נשמה, האט איהר געטראכט אמאל פון אזא פַאקטָאר אז אוי-סי-די וועט קומען צו גיין ווען מען איז אונטער'ן אביוז, אדער מעהר פונקטליך - ווען מען לאזט זיך קאנטראלירן די מיינד? אין איין ווארט?


א גוטע איידיע פון וואס צו טראכטן. און עס קלינגט צו זיין אמת. מ'דארף טרעפן די נקודת הרצון. אפילו ווען מ'איז מחנך, איז לפי עניות דעתי איז זיכער דא א וועג וויאזוי עס ווערט נישט קיין כפיה אויף אזא אופן אז די מיינד ווערט קאנטראלירט. איך עקספלאריר לעצטענס א טעאריע אז OCD קומט פון די Si פונקציע. די וואס האבן דאס אין הויפט, וועט מען זאגן אז זיי האבן OCPD. און די וואס האבן עס די צווייטע האבן עס מער אין די יונגע יארן, ווילאנג די Ne פאפט אריין.
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.

אוועטאר
נשמה
שר חמשת אלפים
תגובות: 5090
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » זונטאג יוני 16, 2019 5:21 pm

בעזרת השם יתברך עושה שמים וארץ.

ט: א גוטן וואס טוט זיך, וואס הערט זיך, וויאזוי גייט אלעס ; איז דא עפעס א ריספאנס וואס עס געשעהט אין דיר אומבאקוועם, וואס דו וואלסט דיך געוואונטשן אז ס'זאל נישט געשען, אדער אז ס'זאל געשעהן אנדערש?

ק:

ט: דשאסט נעם דיך רעדן...

ק: איך ווייס דיר נישט וואס צו זאגן. איך ווייס נישט. איך ווייס אז זאכן זענען נישט סטאביל אין מיר. איך שפיר א סך מאל ווי די גאנצע זאך פון אויסקלויבן צו איך זאל יא טראכטן פון אים, צו איך זאל נישט טראכטן פון אים, איך קען דשאסט גיין ווייטער - ב"ה - און זיך נישט וואוסנדיג מאכן פון די גאנצע זאך. איך קען דשאסט זאגן אז אלעס איז גוט און שוין.

ט: איז אלעס גוט, איז אלעס גוט, איך פרעג דיר: איז אלעס גוט.

ק: ניין, נישט עכט, איך שפיר מיך ווי די ליידיגע לופט אין א איינשפריץ נידל אז ס'וויל מיט עפעס ווערן אנגעפילט.

ט: וואס מיינסטו צו זאגן אז דו שפירסט דיך ווי די ליידיגע לופט אין א איינשפריץ נידל?

ק: וואקלדיג?

ט: וואס נאך?

ק: איך ווייס נישט צו איך בין גוט.

ט: וואס נאך?

ק: איך פיל נישט מיין אייגענע שטארקייט.

ט: איז דאס ערגעץ אנדערש אויך אזוי, אדער נאר אין א פלאץ פאר א פאטענציאל פאר זיין אנוועזנהייט? זיך זעהן אין אן אנדערע פלאץ און זאגן: איך שפיר מיך ווי די ליידיגע לופט אין א סערינדשער, ווארטנדיג צו ווערן מיט עפעס אנגעפילט. איך שפיר מיך וואקלדיג, איך ווייס נישט צו איך בין גוט. ס'שפירט זיך מיר נישט מיין אייגענע שטארקייט.

ק: איך האב קיינמאל נישט געכאפט - אזוי שטארק - אז איך שפיר אזוי. איך קען נישט אזוי...

ט: זיך פארשטעלן שפירנדיג 'שטארק' - שטארקייט קומט פון באשעפער - אויף אזא אופן אז ס'איז פונקט דאס פארקערטע פון די ליידיגע סערינדשער לופט...

ק: איך קער נישט. ס'גייט מיך נישט אן.

-> איך האב שוין אויף דעם געמאכט א צעטיל, אז די רחמנות איז נישט באמת אז ס'דא וואס רחמנות צו האבן, ס'איז א זוכונג פאר א געוויסע תענוג של 'נפש'. איך האב מיך שוין דאס איבערצייגט. זעהט אויס אז ס'דא אין מיר א רעזיסטענס צו טראנספארמעשאן <-

ט: די פריסטע זכרונות?

ק: קיינער גייט שוין נישט קערן פאר מיר.

ט: וואס נאך?

ק: איך שפיר Disconnected.

ט: וואס נאך? וואס איז די Coherent סיבה, פארוואס איך זאל - ב"ה - ענדערש בלייבן מיט די געפיל אז איך בין ווי די לופט פון א סערינדש, און נישט אז איך בין א הארט שטיקל האלץ...

ק: איך שפיר Unsafe.

ט: וואס נאך?

ק: די Need פאר Connection ווערט אפגעקילט.

ט: וואס נאך?

ק: די עצם נאטור מיינע איז צו שפירן 'וואקלדיג'... די שפיר ווי די ליידיגע לופט אין סערינדש.

ט: צו איז דא אן Expectation וואס - די רבש"ע האט איינגעפלאנצט אין מיר אז - איך ווייס אז עס גייט געשען אויב איך בלייב פעסט ; הארט ; מיט זיך אליין ; סעיף ; אן א געברויך פאר קשר ?

ק: ווען א מענטש וויל באקומען פון איינעם, מוז ער זיין אונטער יענעם. חוץ אויב ער איז מסכים נישט צו באקומען. די רייץ צו נייגעריגקייט צו וויסן וואס ס'טוט זיך אויף די וועלט, פאדערט מיר צו זיין אזוי. א כיתה א' יונגעל, אמת אז זיצנדיג אויפן פלאץ און פאלגן איז גענוג פאר Safety, פעלט אבער דערפון די רייץ.

-> איך באנוץ מיך מיט די איידיע פון די פירער'ישע איגו <-

ט: וויאזוי שפירט זיך צו זאגן: איך שפיר מיך ווי די ליידיגע לופט אין א סערינדשער, ווארטנדיג צו ווערן מיט עפעס אנגעפילט. איך שפיר מיך וואקלדיג, איך ווייס נישט צו איך בין גוט. ס'שפירט זיך מיר נישט מיין אייגענע שטארקייט. אבער אין די זעלבע צייט וויסן אז דאס האט צו טון קשר צו השי"ת ?

ק:

ט: זאגן: אויב איך גיי מיך עכט עכט אינגאנצן לאזן, אז דער אמת איז אז וואס איך זוך אין דעם יעצטיגן מינוט איז אן Emotional Response, אן Emotional Connection, נפש, דהיינו, קירבת ה', און נישט עפעס אנדערש. און מ'קען עס טרעפן אין קירבת ה', דאן?

ק: וויאזוי קען זיין אז דער רבש"ע זאל דאס נישט זאגן פאר א מענטש. (ער זאגט עס יא, אבער אין כאן המקום להאריך...)

ט: וואס נאך?

ק: איך לייד און לייד און פלעין אזא עצה, און שוין ? געליטן אומזיסט ?

ט: וואס נאך?

ק: וויאזוי קען זיין אז די וועלט איז א Illusion, ס'פאפט ?

ט: וואס נאך?

ק: פארוואס לאט דעס דער אייבערשטער צו ?

ט: וואס נאך?

ק: דאס אלעס.

ט: זאגן: צולאזן אז די גאנצע זאך איז סתם אז ס'דאכט זיך נאר אז ס'דא עפעס וויכטיג צו מאכן קשר, אבער באמת איז נישט דאס וואס איך זוך, ערווארט איך צו לעבן אין א קשיא, וויאזוי קען דאס דער אייבערשטער אזוי מאכן? אז ס'זאל פון איין זייט שטארק אויסזעהן אזוי פאר מיך ווען באמת איז דאס נאר אן אילוזיע. סתם ליידן פון א דמיון?

די צעטיל איז: איך שפיר מיך ווי די ליידיגע לופט אין א סערינדשער, ווארטנדיג צו ווערן מיט עפעס אנגעפילט. איך שפיר מיך וואקלדיג, עס שפירט זיך מיר נישט אז איך בין גוט. ס'שפירט זיך מיר נישט מיין אייגענע שטארקייט.

אויב איך גיי מיך עכט עכט אינגאנצן לאזן, אז דער אמת איז אז וואס איך זוך אין דעם יעצטיגן מינוט איז אן Emotional Response, אן Emotional Connection, נפש, דהיינו, קירבת ה', און נישט עפעס אנדערש. און אז איך קען עס טרעפן אין קירבת ה', דאן ערווארט איך צו לעבן אין א קשיא, (נראה כסתירה) וויאזוי קען דאס דער אייבערשטער אזוי מאכן? אז ס'זאל פון איין זייט אזוי שטארק אויסזעהן פאר מיך, אז ס'איז אזוי, ווען באמת איז דאס נאר אן אילוזיע. סתם ליידן פון א דמיון?

המשך יבוא אי"ה. והשם הטוב יעזור.
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.

אוועטאר
נשמה
שר חמשת אלפים
תגובות: 5090
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » זונטאג יוני 30, 2019 7:52 pm

בעזרת השי"ת עושה שמים וארץ

איך האב מיך גע'ישוב'ט צו איך זאל ווייטער פארזעצן מיט דעם 'סימפטאם'. זינט ס'גייט מיך שוין נישט אזוי אן, ווי ביים אנהייב וואס איך האב געשפירט ווי ס'נעמט מיך זייער שטארק איבער. אבער דאך שפיר איך אז אפשר לוינט מיר יא צו גיין נאך טיפער און ווייטער. והשם הטוב יעזור.

ט: לאמיר זיך פארשטעלן אז איך זעה אים, און דאס מאל אמת'דיג, און אינגאנצן זיך לאזן מודה זיין; און לעבן מיט דעם; עס שפירן; נישט נאר וויסן, אז די אמת איז אז ס'האט מיט דאס זוכן נפש; אז איך קען עס טרעפן אין דביקות בה', און גארנישט מיט אים פערזענליך, אויף אזא אופן אז ס'גייט אינגאנצן אוועק יעדע ריספאנס. וויאזוי שפירט זיך צו לאזן לעבן מיט אזא אמת?

ק: א צעקלאפטקייט אז מיין מיינד פאפט מיר.

ט: זאגן: אין אמת'ן וואלט זיך מיר שוין לאנג מודה געווען אז ס'האט גארנישט מיט דיר, און ס'איז א דמיון, נאר איך גיי מוזן פנימ'ן וויאזוי מיין דמיון דרייווט מיך פאלש. איך גיי מוזן איינזעהן אז איך האב געמאכט א מיסטעק.

ק: זאגט עס.

ט: וואס אין מיר מאכט עס אזוי שווער צו מודה זיין אז איך האב מיך געלאזט פון א מיסטעק? זאגן: אויב איך גיי מיך לאזן איינזעהן און מודה זיין אז דאס איז דער אמת, איך האב מיך געלאזט פון א מיסטעק, דאן?

ק: איך גיי נאך ווערן מער און מער צעקלאפט, צוגאב צו די אלע צעקלאפקייטן.

ט: וואס נאך?

ק: ווער ווייסט וואס נאך איך לעב אין א מיסטעק? איך פארליר טראסט אין מיר אליין. איך דארף מורא האבן פון מיין אייגענע מיינד. אז איך קען אויך מאכן א טעות.

ט: דאס פרעג איך: וואס איז אויב איך גיי מודה זיין אין מיין Felt Sense אז איך האב געמאכט; און זיך געלאזט פון א טעות?

ק: איך פארליר מיין וועליו. און איך קען נישט לעבן אזוי.

ט: וואס נאך?

ק: ערווארט איך אן עונש אלץ א קאנצעקווענץ. אזוי איז עס געווען אין חדר, אויב שפיר איך ביי מיר אז איך בין גוט, דאן ערווארט איך אז ס'גייט זיין גוט, אויב איך ווייס אז איך האב געמאכט א מיסטעק, ערווארט איך אן עונש.

סאו די צעטיל איז: צו האב איך מורא צו מוזן איינזעהן וויאזוי און ווי ווייט מיין דמיון האט מיך געדרייווט פאלש, ווייל דאס גייט ברענגען צוקלאפטקייט אז מיין אייגענע מיינד פאפט מיר. און א זארג: ווער ווייסט מיט וואס נאך איך לעב אין א מיסטעק. און א פארלוירנקייט: איך פארליר טראסט אין מיר אליין. א פחד: איך דארף מורא האבן פון מיין אייגענע מיינד. אנערקענונג: איינזעהן אז איך קען אויך מאכן א טעות. און בעיקר ערווארט איך אז ס'קומט אן עונש. אויב גיי איך מודה זיין, גייט טאקע קומען עפעס?

והשם הטוב יעזור. והמשך יבוא אי"ה.
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.

אוועטאר
נשמה
שר חמשת אלפים
תגובות: 5090
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » זונטאג יולי 14, 2019 4:25 pm

בעזרת השי"ת עושה שמים וארץ

איך וויל דא שרייבן א טיפע ענין (על כל פנים, פאר מיר איז עס יעצט טיף.) די נאכגעביגקייט מיינער צו שרייבן דערוועגן איז אין גאר שארפער קאנטראסט צו די פרינציפ וואס איך וויל אראפשרייבן.

ווייל לויט דעם פרינציפ פון וואס איך וויל שרייבן, וואלט איך יעצט נישט געדארפט שרייבן. ווייל פארוואס וויל איך שרייבן? איז מיין פלאן מיט'ן שרייבן זיך צו העלפן? צו קען מיין שרייבן העלפן? צו קען עצות העלפן? צו וויל איך יעצט פאררעכטן עפעס? צו קען איך יעצט פאררעכטן עפעס?

די פרינציפ איז: אז איך דארף מיך פארלאזן אז דער אייבערשטער וועט שוין מאכן. און דאס אליין אז איך שרייב אז דער אייבערשטער וועט שוין העלפן, פארוואס וויל איך יעצט דאס אליין שרייבן? צו איז דאס אליין דען נישט קיין זאך וואס קומט פון א מאטיוויציע זיך אליין אן עצה צו געבן? און נישט ווייל איך וויל זאגן אז דער אייבערשטער וועט שוין העלפן, נאר ווייל איך וויל זיך אליין אן עצה געבן אויף אן אופן וואס איז זייער שארף קעגן דעם פרינציפ.

איז אפשר זאל איך נישט שרייבן און שוין. צו קען אן ארטיקל העלפן? צו וועט דאס נישט זיין דשאסט נאך אן אנטוישונג? איז טאקע די מהלך פונעם 'דרך אמת' די ריכטיגסטע מהלך? איז מיין קשיא צו עס איז די ריכטיגסטע מהלך דען נישט א באווייז אז איך בין בכלל נישט אויף דעם מהלך, ניטאמאל אין א בחינה פון עס אויסטרייען? און אויב אזוי קען איך נישט האבן טענות אז ס'ארבעט נישט. צו דארף איך אפלאזן און דשאסט גיין ווייטער? און נישט שרייבן און שוין.

קען טאקע זיין אז דאס זאל זיין א געוויסער מהלך וואס קען באמת ארויסנעמען א מענטש פון זיין אייגענעם רשת וואו ער איז אריינגעפאלן? און אויב דאס איז דער מהלך, פארוואס'זשע דען טו איך יעצט קעגן דעם? איך צעברעך דאך די מהלך מיט מיין אייגענע הענט?

אויב איז דער פרינציפ אז איך זאל נישט פרובירן צו פאררעכטן מיט מיינע כוחות, ווייל איך קען נישט, אויב איז דאס די פרינציפ, נו, וואס טו איך יעצט מיט דעם וואס איך שרייב? איך האב א פלאן אז מענטשן וועלן עס ליינען, און דורכדעם זיך פאררעכטן. דורכדעם ווערן אויסגעלייזט פון זייערע דרוקענישן. איז דאס נישט קעגן די פרינציפ? עס שפירט זיך אז יא. עס שפירט זיך אז דאס אין שארפן קאנטראסט אקעגן דעם פרינציפ.

און איך זאג פאר מיר אליין: 'נשמה' ווילאנג וועל איך צעברעכן א מהלך מיט מיין אייגענע הענט? און דו - ליינער - זאגסט: שרייב נישט, און שוין. לאז אפ. און איך זאג: וויאזוי ווייסטו וואס איך וויל שרייבן? קודם לאז מיך דיר זאגן וואס איך וויל שרייבן.

איך באשלוס אז איך גיי נישט שרייבן דערוועגן. פארוואס? ווייל אויב וועל איך יעצט צעברעכן דעם פרינציפ, וואו וועט זיך דאס אפשטעלן? אויב א פרינציפ זאגט מיר גארנישט, ווען קען דאס ווערן אויסגעפירט? אויב איך בין נישט גרייט אינגאנצן זיך מכניע זיין צו א פרינציפ, וועט דאך אלעמאל אריינקומען אנדערע זאכן וואס וועלן עס שטערן.

אויב מענטשן ווייסן שוין דערוועגן, נו, וואס האב איך צו שרייבן דערוועגן, דארף איך דאך טאקע נישט שרייבן. און צו קען איך שטעלן דעם מהלך פאר א פראבע? אויב איך גיי אויף דעם מהלך און דאס איז נאר ביי מיר א פראבע; זעהן צו ס'ארבעט, דאס מיינט אזוי: אז באמת איז דא אין מיר אויך א צד אז איך קען זיך יא אליין אן עצה געבן. נו, אויב אזוי האב איך דעם מהלך פונעם 'דרך אמת' נישט אויספרובירט מיט אן אמת. טאקע דערפאר ווייל איך האב דאס געשטעלט נאר פאר א פראבע.

און אויב איך וועל מיך איינרעדן אז איך "גלייב" אין דעם מהלך, אבער באמת וועט נאך זיין אין מיר א צד אז עכט קען איך יא אליין. האב איך דאך דאס ווייטער נישט אויספרובירט. און אן אויספרובירן קען איך נישט קומען מיט טענות אז ס'האט נישט געארבעט. קומט אויס אז איך מוז מיך באמת טוישן.

יעצט: קען אזא מהלך העלפן? אופס... ווייטער... לאמיר אריינטראכטן: פארוואס פרעג איך דעם קשיא? לויט דעם פרינציפ טאר מען אפילו אזא קשיא נישט פרעגן. דער פרינציפ - וואס איך שפיר אז איך בין יעצט עובר - קוקט אויף מיר מיט וואונדער? וואס פרובירסטו צו עררייכן יעצט? דו קענסט? האסט אמאל געקענט? צו וועט נישט יעדעס ברעקל מיינונג אז איך קען, דשאסט שטערן דעם מהלך פון מצליח זיין? יא, ס'וועט אוודאי שטערן. ווייל דער מהלך זאגט: איך קען גארנישט טון ארויסצוקריכן פון מיין פראבלעם. גארנישט. פון מיין צד, מיט מיינע כוחות, גיי איך בלייבן אזוי ווי איך בין. איך קען נישט. און איין זאך וואס איך קען יא, איז בעטן אז השי"ת זאל מיך העלפן, און האפן צו אים.

דער מהלך זאגט מיר נישט יעצט אז איך זאל נישט שרייבן. ס'זאגט מיר נישט יעצט וואס צו טון. ס'קוקט אויף מיר מיט וואונדער. וואס ווילסטו? דו קענסט? יעדעס ווארט וואס איך שרייב טוט נאר אוועקקלאפן דעם מהלך.

אבער איך פרעג: צו דארף א מענטש זיין ווי א בהמה, און גארנישט פרובירן זיך אן עצה צו געבן? אופס... שוין ווייטער בין איך אוועקגעקראכן פון דעם מהלך. ווייל פארוואס האב איך געטראכט "צו דארף א מענטש זיין ווי א בהמה..." איז דאס נישט געווען ווייל איך האב צאמגעקליבן מיין אייגענע כוחות וואס איך האב נישט כדי זיך ארויסצוזעהן פון מיין פראבלעם פון וואס איך קען מיט מיינע כוחות נישט ארויסקריכן?

וואס זאל איך טון? זאל איך בלייבן געפרוירן און שוין? דער מהלך זאגט: דשאסט טו, און געב אויף אויף יעדעס ברעקל מיינונג אז דו קענסט דיך ארויסזעהן פון דיין פראבלעם, און פארלאז דיך אויפן אייבערשטן. ער וועט דאס שוין מאכן פאר דיר.

אבער איך זאג: יא, אבער איך וויל א מהלך וואס העלפט.

און ער זאגט צוריק: דו ווילסט א מהלך וואס העלפט? קודם נעם עס נישט פון דיר אליין, ווייל אזוי וועסטו זיכער נישט קענען, ווייל דו קענסט נישט. דו קענסט גארנישט. און נישט נאר דו קענסט נישט, נאר דו גייסט קיינמאל נישט וויסן וואס פונקטליך דו האסט געטון אז ס'זאל דיר ארויסנעמען פון דיין פראבלעם. איין זאך וואס דו גייסט וויסן איז: אז ווען דו האסט באשלאסן ביי דיר אז דו קענסט נישט, דאן האב איך דיר געהאלפן.

און איך פרעג ווייטער: ס'העלפט? און דער מהלך פרעגט צוריק: סאו, דו זוכסט א מהלך וואס מענטשן קענען דיר העלפן? מענטשן האבן דיר שוין געהאלפן? מענטשן קענען העלפן? עצות האט דיך שוין געהאלפן? און איך גיי אריין אין א מצב פון הילפסלאזיגקייט, און אויפגעביגקייט.

סאו איך פרעג: זאל איך פלעין גיין ווייטער, און האפן אז דו וועסט עס טון, און שוין?

עקזעקטלי.

אבער...

וואס אבער?

אבער איך וויל מיך ארויסזעהן דערפון.

דו קענסט מיט דיינע כוחות זיך ארויסזעהן דערפון?

סאו, איך מוז עכט ווארטן אויף דיר?

יא!!!

דער מהלך ארבעט אזוי: דריי זאכן וואס איך דארף חזר'ן בכל עת ועונה. די רגע איך שטיי אויף, און בעיקר ווען איך טרעף מיך פרובירן ארויסצוקריכן פון מיין פראבלעם. מ'דארף אבער זיין אויפמערקזאם.

ווען איך רעד, רעד איך נאר פון מיר, זינט איך בין קיינמאל נישט געווען יענעם. סאו, ס'גוט צו וויסן אז איך בין א ENFP. מיין מהלך קומט פון 'דרך אמת' און וויאזוי ר' שרגא פליישמאן נ"י לייגט דאס אראפ.

דריי זאכן וואס איך דארף חזר'ן בכל עת ועונה. די רגע איך שטיי אויף. און בעיקר ווען איך טרעף מיך פרובירן צו טרעפן אן עצה ארויסצוקריכן פון מיינע פראבלעמען; זיך אן עצה געבן איינמאל פאר אלעמאל מיט מיינע פראבלעמען. די עצה דארף איך טון גרינטליך און אמת'דיג. חוץ אז איך האב דא געשריבן, וואס דעס אז איך האב דא געשריבן איז געווען קעגן דעם מהלך. ווייל איך האב פרובירט צו פאררעכטן. אזוי שפיר איך.

דריי זאכן: 1) איך האב נישט קיין שום עצה וויאזוי זיך ארויסצוזעהן פון מיין פראבלעם. א דיסטרעקשן קען געשעהן פלוצלינג און ס'קען מיר אוועקשלעפן. איך האב נישט קיין שום וועג ארויס. איך ווייס גארנישט וויאזוי דורכצוגיין מיין טאג. איך האב נישט קיין שום פלאן. איך בין גענצליך הילפסלאז. גענצליך. איך לייג אראפ מיין געווער. איך הער אויף צו זוכן עצות. איך געב אויף. איך ווייס גארנישט. איך האב קיינמאל נישט געוואוסט. איך האב קיינמאל נישט געדארפט וויסן. וואס איך ווייס איז נישט וואס עס קען מיך העלפן. איך ווייס דאס און דאס? פיין, געזונטערהייט. העלפן? העלפט נאר דער אייבערשטער.

2) איך וויל ווערן נארמאל. איך וויל זיין א נארמאלער מענטש פונקט ווי יעדעם. השתוקקות און הכנעה. איך וויל נישט זיין צעשלעפט. איך געב אויף אויף מיין וועג וויאזוי איך לעב. איך ווייס אז דאס טויג נישט. וועלן דארף מען עד הסוף. א פלאן? קיין שום פלאן! אויפגעבן אז איך קען? יא.

3) נאר דער אייבערשטער קען מיך ארויסנעמען פון מיין פראבלעם. נישט די Unconscious. נישט טראכטן אז דאס האט צו טון ווייל דאס אויפגעבן געט א געלעגנהייט פאר די אונטערנבאוואוסטזיין אריינצוקומען אין בילד, און ענליכע פסיכאלאגישע טעאריעס. דער אייבערשטער בכבודו ובעצמו. כל יכול. וואס ער קען. וואס ער פירט די וועלט, ער קען מיך העלפן. דער אייבערשטער דארף נישט צוקומען צו די אונטערנבאוואוסטזיין צו דרייווען א מענטש. ער קען דשאסט מאכן אז א קאר אינדרויסן זאל געבן א פייוו. איך מאך נאר א משל.

וואס טוט מען ווען מ'זעהט אז די עצה ארבעט נישט. און מ'זעהט זיך דורכפאלן? מ'זעהט זיך ווערן דיסטרעקטעד. דאן איז די צייט צו חזר'ן די דריי כללים נאך שטערקער.1) איך בין געווארן פארשלעפט ווייל איך קען מיך נישט קיין עצה געבן וויאזוי ארויסצוקריכן פון מיין מצב. 2) איך וויל ארויסקריכן און זיך אינגאנצן טוישן. יא, אויסדרוקליך. 3) און נאר דער אייבערשטער קען מיר העלפן.

אויב מ'זעהט זיך טראכטן עפעס, דארף מען אריינטראכטן, פארוואס טראכט איך צוריק? איך זוך א וועג וויאזוי זיך אן עצה צו געבן? איך קען מיך אן עצה געבן? ווער קען מיך העלפן? נאר דער אייבערשטער.

ווען מ'טוט אזא מהלך, קומט אויס אז מ'לעבט אינעם הווה. אזוי קומט אויס. אבער נישט דורך א איגו'איסטישע וועג: איך מוז לעבן אינעם הווה.

המשך יבוא אי"ה. והשם הטוב יעזור.

איך ציטער אלעמאל צו שרייבן עצות. ווייל ווער זאגט אז מענטשן גייען דאס ריכטיג פארשטיין. צום ביישפיהל דער מהלך פון 'דרך אמת' קען ווערן אויסגעטייטשט אז: איך מעג דורכפאלן, ווייל איך קען סייווי נישט. אדער, עס קומט פאר א מענטש דורכצופאלן. און נאך אזאנע פאלשע פשטים. דערפאר האב איך מורא צו שרייבן דעם עצה. איך האף אז מ'וועט אפעלירן שכל אז ס'זאל נישט אריינשפילן אין די הענט פון יצר הרע.
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.

אוועטאר
נשמה
שר חמשת אלפים
תגובות: 5090
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » זונטאג יולי 14, 2019 6:42 pm

בס"ד

כדי מ'זאל האבן חשק צו פרובירן די וועג פונעם 'דרך אמת', וועל איך פרובירן צו ערקלערן די מערסטע וואס איך ווייס וויאזוי דער 'דרך אמת' העלפט. די ערשטע פרינציפ איז אז דער אייבערשטער וואס איז א כל יכול, ער איז שטערקער, און מער Powerful ווי מיין גאנצע מיינד. און ער קען מיך קומען העלפן. דאס איז די ערשטע פרינציפ. דער פרינציפ וועט קיין איין פסיכאלאגישע טעאריע נישט קענען ערקלערן. און מיט דעם הייבט אן, און מיט דעם ענדיגט מען.

נאכדעם קומט די צווייטע זאך, און דאס איז די 'איגו' שטערט. די 'איגו' איז וואס ערלויבט נישט אז די הילף פון באשעפער זאל דערגרייכן דעם מענטש. נישט די הילף פון די Unconscious, אז די הילף פון באשעפער זאל דערגרייכן דעם מענטש. וויאזוי?

פון דעם "חללה של רשות" קען מען זייער אסאך רעדן. וויאזוי די 'איגו' האלט צוריק די הילף פון באשעפער. די 'איגו' מאכט אז דער מענטש זאל זיך האלטן צו איין געוויסער מהלך וואס טויג נישט. דער מענטש וויל זיך נישט ארויסזעהן דערפון, ווייל זיין 'איגו' לאט נישט. און ער לאזט זיך נישט פירן פון די הילף פון באשעפער.

יעצט: וואס געשעהט ווען דער מענטש איז מכיר אז ער קען נישט. וואס געשעהט ווען איך בין מכיר אז: איך קען נישט. מיין 'איגו' לאזט נאך. דער מענטש הייבט אן וועלן מקבל זיין אן עצה פון באשעפער, וואס שטייט נעבן אים און וויל אים העלפן.

אויב איינער פון אייך וואס ליינט וואס איך שרייב וועט האבן אביסל כח אין זיך און נאכגיין וויאזוי זיין 'איגו' ארבעט, וועט ער זעהן ווי ווייט די רצון צו "איך וויל מיך אן עצה געבן מיט מיינע כוחות" ווי ווייט דאס שטערט נאר, און דאס האלט צוריק דעם מענטש פון באקומען הילף פון השי"ת. ווייל דער מענטש פארשליסט זיך אליין אין זיין אייגענעם תפיסה, און ער עקשנ'ט זיך, נישט ארויסצוגיין דערפון.

דאס אליין אז א מענטש שפירט ביי זיך: איך וויל מיט מיינע כוחות ארויסקריכן פון יצר הרע, דאס אליין שטערט נאר. ווייל מ'וויל ארויסקריכן פונעם יצר הרע מיט'ן יצר הרע. ס'איז איין זאך. א מענטש קען נישט באקומען הילף פון השי"ת, ווייל די רגע דער מענטש שפירט אז השי"ת וויל אים העלפן זאגט דער מענטש: איך האב שוין א וועג. איך דארף נישט דיין נייע וועג. איך האב שוין א וועג.

די וועג וויאזוי די 'איגו' פרובירט ארויסצוקריכן פון א פראבלעם איז: זיך צו פארשליסן אין איין געוויסע מהלך, וואס איז נישט מער ווי נאך א יצר הרע. וואס דען איז עס? פון וועם קומט עס? פון וואו קומט עס? ווער געט עס? די רגע די 'איגו' הערט אויף צו פאררעכטן א פראבלעם, דאס מיינט אז דער מענטש פארשטייט: איך קען נישט. וויאזוי דען זאל מען אויפהערן פאררעכטן? נאר דורך: איך קען נישט. נאר דורך דעם וואס איך בין מכיר אז איך קען נישט. יענע רגע לאזט דער מענטש אריין אין זיך די עצה פון השי"ת.

לאמיר פארשטיין: א ADD וואס ווערט דיסטרעקטעד, און ער מיינט ביי זיך טיף אינעווייניג: איך קען מיך אן עצה געבן. איז ער גרייט צו מקבל זיין די נייע אומגעווענליכע עצה פון השי"ת? אדער ער האט זיך שוין זיינע עצות, וואס פאקטיש ארבעט עס נישט.

די גאנצע מענטש באשטייט פון מהלכים וויאזוי "איך קען מיך אן עצה געבן מיט די וועלט". זייט א מענטש איז געבוירן, ארבעט ער: 1) איך פארשטיי די וועלט; אזוי און אזוי ארבעט די וועלט; אזוי און אזוי טוט מען זאכן; דאס און דאס ברענגט דאס און דאס 2) דאס און נאר דאס; איך קען, און איך ווייס, און איך קען, און איך ווייס, און איך קען, און איך ווייס, און איך קען, און איך ווייס.

איינמאל א מענטש זאל זיך אראפזעצן מיט זיך אליין, און זיך פרעגן: איך קען מיך אן עצה געבן? ס'ארבעט? און, אויב ס'ארבעט נישט, פארוואס זאל איך נישט מודה זיין אז איך קען נישט.

איך רעד פון מיר אליין. איך האב מיך קיינמאל נישט אויסגעלערנט באמת וויאזוי זיך צו באגיין אין מיין לעבן אויף אן אופן וואס ארבעט. וואס איך האב יא איז: אז איך האב מיך איינגערעדט אז איך ווייס וויאזוי זיך אן עצה צו געבן. איז דען די עצה פון א בשר ודם, די זעלבע ווי די עצה פון מי שאמר והיה העולם?

צו ווייס איך טאקע וויאזוי זיך אן עצה צו געבן מיט מיינע פראבלעמען? צו קען איך טאקע ארויסקריכן פון א דיסטרעקשאן? צו קען איך טאקע זיין נארמאל פונקט ווי יעדעם אין אלע ענינים?

צו ווייס איך טאקע וויאזוי מ'איז זיך מתגבר אויף די יצר הרע? אדער איך מוז מודה זיין אז איך ווייס טאקע נישט וויאזוי מ'מאכט דאס, און איך מוז מודה זיין אז יא, איך דארף צוקומען צו הילף פון דער ווער ס'האט באשאפן די וועלט. וואס ער ווייסט יא.

די פסוק זאגט: ראוּ עַתָּה כִּי אֲנִי אֲנִי הוּא וְאֵין אֱלֹהִים עִמָּדִי אֲנִי אָמִית וַאֲחַיֶּה מָחַצְתִּי וַאֲנִי אֶרְפָּא וְאֵין מִיָּדִי מַצִּיל. מיט וואס פאר א כוחות קליינע מענטשעלע פרובירסטו דיך צו פארמעסטן מיט מיר, הא? וואס מיינסטו איך בין נישט שטערקער ווי דו? איך האב דעם פראבלעם צאמגעשטעלט פאר דיר, און איך קען דיך פון דעם ארויסנעמען, אבער דו האלסט נישט ביים מודה זיין אז דו קענסט נישט. און דערפאר האלסטו אן מיט אלע דיינע כוחות צו די אלע נארישע מהלכים וואס ארבעט נישט. און דו ווילסט נישט נעמען מיין מהלך וואס איך בין דיר גערן גרייט צו געבן.

עס שטייט אין פסוק: בְּכָל דְּרָכֶיךָ דָעֵהוּ וְהוּא יְיַשֵּׁר אֹרְחֹתֶיךָ. ס'איז פשוטו כמשמעו. זיי, די סייענטיסטן, קענען דאס נישט מודה זיין. אמער, ס'זאל זיין אזא זאך, אז א מענטש זאל גארנישט קענען וויסן וויאזוי מ'קריכט ארויס פון א פראבלעם, און ס'זאל נאר זיין אין השי"ת הענט? ממש דארפן זיין אפהענגיג?

אבער מיר יודן האבן דאך נישט זייער סטופידעטי. יא, ס'דא א באשעפער אויף די וועלט. און ער איז שטערקער ווי מיר. ער קען סך בעסער. זיי קענען דאס נישט מודה זיין. ס'איז פאר זיי צו ביטער דאס מודה צו זיין.

איין ברירה וואס זיי האבן איז 'מינות ואפיקורסות'. אזוי אז דער מענטש ווערט נעבעך אינגאנצן אפגעהאקט פון באשעפער. אז אלעס איז כעמיקאלן וכו'.

אין תהלים שטייט: גול על ה' דרכך ובטח עליו והוא יעשה. און עס שטייט: עיני תמיד אל ה' כי הוא יוציא מרשת רגלי. און נאך און נאך פסוקים.

ווי מער מ'רעדט זיך איין אז מ'קען זיך אן עצה געבן. מאכט דאס מער 'איגו', און מער זיך נישט קענען אן עצה געבן. ווייל די עצות פון באשעפער זענען: מַיִם עֲמֻקִּים עֵצָה בְלֶב אִישׁ וְאִישׁ תְּבוּנָה יִדְלֶנָּה. אבער עס שטייט: בְּטַח אֶל ה' בְּכָל לִבֶּךָ, וְאֶל בִּינָתְךָ אַל תִּשָּׁעֵן. און וויאזוי זאגט ער: ואיש תבונה ידלנה. נאר דאס מיינט: אז מ'האט שכל זיך נישט צו פארלאזן אויף די אייגענע בינה, טרעפט מען די מים עמוקים.

דעס מין זאך: איך גיי מיך אן עצה געבן! דו קענסט אן עצה געבן? ס'ארבעט? נו, פון וועם לאזטו דיר צעהאקן דעם קאפ?

זיי מודה: איך ווייס נישט וויאזוי ארויסצוקריכן. איך האב נישט קיין אהנונג, און דער אייבערשטער קען מיר דאס אויסלערנען. איך דארף אבער וויסן אז אלעס וואס איך ווייס, איז אלעס שטותים. איך ווייס נישט, איך קען נישט. דער אייבערשטער קען יא, און ער קען מיך העלפן, אבער נאר ווען איך גיי מודה זיין אז איך קען נישט. נאר אזוי בין איך גרייט פאר זיינע ריזיגע עצות.

סאו, נאכאמאל די דריי עצות: 1) איך קען מיך נישט א עצה געבן ארויסצוקריכן פון מיין פראבלעם; די עצה וואס איך האב אין מיין ארסענאל וויאזוי ארויסצוקריכן ארבעט גארנישט. איך דארף צוקומען צו א נייע עצה פון באשעפער. 2) איך וויל זייער שטארק ארויסקריכן, איך וויל נישט זיין אזוי ווי איך בין, לגבי די יצר הרע. איך מאך התבודדות, (ר' שרגא נ"י רופט התבודדות א Declaration of dependency) איך בעהט דעם אייבערשטן אז ער זאל מיר העלפן 3) נאר דער אייבערשטער קען מיר העלפן.

דאס וואס ס'שטייט אז א מענטש דארף טון כל מה שבכחו, און דאן האפן צום באשעפער. (עיין בישמח משה, בהתהלימ'על שלו, על הפסוק לולי תורתך שעשועי) דאס מיינט: אז דער מענטש טוט דאס ביסל עצות וואס ער האט שוין באקומען פון השי"ת. דאס מיינט, אז ס'דא צומאל ווען דער מענטש באקומט הילף פון השי"ת, אבער ער נוצט עס נישט. אוודאי דארף מען אויספירן די הילף - וואס מ'באקומט פון השי"ת - אויף למעשה. אבער מ'דארף געדענקען אז איך אליין קען נישט. די כח מיט וואס איך בין מיך מתגבר קעגן דעם יצר הרע, דאס העלפט מיך דער אייבערשטער. נישט פון מיר, איך קען נישט: כשאני לעצמי מה אני.

אדער מיינט עס די צווייטע סטעפ. איך וויל ארויסקריכן. ווען א מענטש וויל, עט ער טוהן. סוף סוף איז דער מענטש דער וואס דארף פרובירן. אבער די ערשטע סטעפ איז פונקט אזוי וויכטיג. ס'גייט צוזאמען אויף איינמאל.

והשם הטוב יעזור. והמשך יבוא אי"ה.
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.

אוועטאר
נשמה
שר חמשת אלפים
תגובות: 5090
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » מאנטאג יולי 15, 2019 5:08 pm

בעזרת השי"ת עושה שמים וארץ

-> איך קען נישט כאפן - על כל פנים יעצט ווען איך שרייב די שורות - פארוואס פונקטליך קאוהירענס טערעפי ארבעט. ס'איז נישט נאר די ערווארטונג וואס ווערט איבערצייגט אז ס'געשעהט נישט. איך קלער צו ס'איז פשוט די 'איגו' וואס לאזט נאך. מיין סימפטאם האט היפש נאכגעלאזט, איך קען נישט זאגן אז איך האב נאך דעם סימפאטם אויף אן אופן אז איך בין סטאק דערמיט, איך קען גיין ווייטער און שוין. אבער נאך אלץ שפיר איך אז צוליב מיין אומוויליגקייט אויפצוגעבן קאנטראל, און לאזן זאכן זיך אליין מסדר זיין, ווער איך א משהוא צעשאקלט. אז איך קען נישט אינגאנצן גיין ווייטער <-

ט: קוק אויף אים און זאגן: איך ווייס נישט וואס צו טראכטן, איך ווייס נישט וויאזוי צו פילן, איך ווייס נישט וויאזוי צו זיין, כדי ארויסצוגיין פון דעם פראבלעם, איך קען טאקע נישט מסדר זיין די זאך. און נאר דער אייבערשטער קען מיר ווייזן א נייע וועג ארויס. נאר דער אייבערשטער קען דאס מסדר זיין פאר מיר. נאר דער אייבערשטער קען דאס אויסגראדן. און דשאסט גיין ווייטער. וויאזוי פילט זיך צו גיין ווייטער, אן עס פאררעכטן?

-> לבי אומר לי, אז מיין עצם רצון ארויסצוגיין פונעם פראבלעם און מסדר זיין די זאך איינמאל פאר אלעמאל, איז וואס לאזט מיר נישט גיין ווייטער און אפלאזן. איי וועסטו פרעגן: איך וויל דאך יא מסדר זיין די זאך? די תירוץ איז: דאס איז עס מסדר בעזרת השי"ת. <-

ק: איך שפיר אז איך פארליר קאנטראל.

ט: וואס נאך פילסטו?

ק: איך שפיר מיך ווי א לאזער.

ט: וואס נאך?

ק: ווי א לא לנו וואס קען זיך נישט קיין עצה געבן מיט זיין לעבן.

ט: וואס נאך?

ק: איך פארליר סיפוק.

-> זעהט אויס, אז פאררעכטן א פראבלעם געט מיך סיפוק <-

ט: וואס נאך?

ק: אויב איך קען מיך נישט קיין עצה געבן, בין איך גארנישט ווערד. ס'קומט ארויף א ווערדלאזיגקייט.

ט: וואס נאך?

ק: ווען איך הער די ווערטער: איך ווייס נישט וואס צו טראכטן. שפיר איך ביי מיר: איך דארף אבער יא וויסן וואס צו טראכטן. איך וויל נישט אז מיין טאטע מאמע זאלן זעהן אז איך קען מיך נישט א עצה געבן אין מיין לעבן.

ט: וואס נאך?

ק: אז אויב איך ווייס נישט דעס, ווייס איך גארנישט

-> די ענין פון מיך, אז איך מוז מיך קענען אן עצה געבן אין מיין לעבן, זעהט אויס, אז ס'איז א שטארקע עיקר; ס'האט אסאך סיבות פארוואס דאס זאל ווערן אנגעהאלטן <-

ט: וואס נאך פילסטו?

ק: מיין גאנצע עצם Being ווערט פארוואנדלט אין לופט.

ט: וואס נאך?

ק: ס'מאכט אז איך זאל נישט קענען גיין ווייטער.

ט: וואס נאך?

ק: איך מוז מודה זיין על האמת, אז איך ווייס טאקע נישט. איך דערמאן מיך פון 'חדר' ווען איך האב טאקע נישט געוואוסט וואס צו טון, איך קען דאס נישט ערלויבן.

ט: וואס נאך?

ק: ס'קען ווייזן אז קאוהירענס טערעפי ארבעט נישט עכט. און פון דעם האב איך מורא.

ט: וואס נאך?

ק: מיין גאנצע Being ווערט אויס.

-> איך האב דאס שוין פריער געזאגט, אבער זעהט אויס אז דאס איז די מערסטע אמת. <-

ט: וואס נאך?

ק: ס'קומט מיך ארויף, מיך זייענדיג א יונגעל אין חדר, נישט וואוסנדיג וויאזוי זיך אן עצה צו געבן.

-> אויך דאס האב איך שוין פריער געזאגט, אבער זעהט אויס אז דאס איז אויך די מערסטע אמת. <-

ט: וואס נאך?

ק: די וועלט איז שרעקעדיג, איך קען מיך נישט קיין עצה געבן דערמיט.

ט: וואס נאך?

ק: וואס גיי איך טון קומענדיגע מאל ס'געשעהט? וואס זאל איך טון?

ט: וואס נאך?

ק: איך וויל ארויסגיין. איך האב עס נישט ליב. איך וויל עס אויסטון. ס'קלעבט.

ט: ענדיגן די זאץ: כדי איך זאל מיך ארויסזעהן פון א געוויסע מחשבה, אדער געפיל, וואס ס'האט מיך אנגעכאפט, וויל איך...

ק: ווערן אינוואלווד דערין. עס באטראכטן וויאזוי עס צו פייטן. ס'איז א שונא וואס מ'מוז אנכאפן און אוועקטראסקענען.

ט: וואס נאך קומט ארויף?

ק: איך שפיר מיך זייער אפהענגיג אין באשעפער. איך שפיר (מצד היצר) אז איך וויל אליין.

ט: וואס נאך?

ק: ס'מאכט אויך אז איך זאל מוזן פאלגן אנדערע וואס צו טון

-> wow, איך ווער נישט פארטיג. זעהט אויס אז דאס אלעס ווערט אויסגעפירט מיט איין וועג: איך וויל מיך אן עצה געבן <-

ט: וואס נאך?

ק: בעסיקלי א פארלוירנקייט, און א אונטערגעביגקייט.

ט: וואס ערווארט איך, גייט געשעהן אויב איך גיי אן אזוי?

ק: זייער א אומבא'טעמ'טע שפיר אז איך גיי מוזן פאלגן. איך האב אלעמאל אנטלאפן פון פאלגן. איך האב נישט ליב צו פאלגן.

ט: וואס נאך ערווארט איך?

ק: די זעלבע זאך.

אויב איך גיי עכט אננעמען אז איך ווייס נישט וואס צו טראכטן, איך ווייס נישט וויאזוי צו פילן, איך ווייס נישט וויאזוי צו זיין, כדי ארויסצוגיין פון דעם פראבלעם. איך קען טאקע נישט מסדר זיין די זאך. און נאר דער אייבערשטער קען מיר ווייזן א נייע וועג ארויס. נאר דער אייבערשטער קען דאס מסדר זיין פאר מיר. נאר דער אייבערשטער קען דאס אויסגראדן. סאו איך גיי דשאסט ווייטער. ערווארט איך אז דאס גייט מאכן אז איך גיי מוזן פאלגן, איך בין אלעמאל אנטלאפן פון פאלגן. איך האב נישט ליב צו פאלגן.

-> מיין הארץ באכעט פון פחד פון פאלגן <-

ט: וואס האט עס צו טון מיט פאלגן?

ק: ווייל ס'מאכט מיך זיין אפהענגיג. און אפהענגיג מיינט פאלגן.

די צעטיל איז: אויב איך גיי עכט אננעמען אז איך ווייס נישט וואס צו טראכטן, איך ווייס נישט וויאזוי צו פילן, איך ווייס נישט וויאזוי צו זיין, כדי ארויסצוגיין פון דעם פראבלעם. איך קען טאקע נישט מסדר זיין די זאך. און נאר דער אייבערשטער קען מיר ווייזן א נייע וועג ארויס. נאר דער אייבערשטער קען דאס מסדר זיין פאר מיר. נאר דער אייבערשטער קען דאס אויסגראדן. סאו איך גיי דשאסט ווייטער. שפיר איך: אז איך פארליר קאנטראל. א לאזער. א לא לנו וואס קען זיך נישט קיין עצה געבן מיט זיין לעבן. איך פארליר סיפוק נישט האבנדיג וואס צו לעזן. ווערדלאז. אז מיינע מחנכים ווילן אז איך זאל יא וויסן וואס צו טראכטן. אז אויב איך ווייס נישט דעס, ווייס איך גארנישט. מיין גאנצע עצם Being ווערט פארוואנדלט אין לופט. ס'מאכט אז איך זאל נישט קענען גיין ווייטער. איך מוז מודה זיין על האמת, אז איך ווייס טאקע נישט. ס'דערמאנט מיך פון 'חדר' ווען איך האב טאקע נישט געוואוסט וואס צו טון. ס'קען ווייזן אז קאוהירענס טערעפי ארבעט נישט עכט. די וועלט איז שרעקעדיג, און איך קען מיך נישט קיין עצה געבן דערמיט. וואס גיי איך טון קומענדיגע מאל ס'געשעהט? איך שפיר מיך זייער אפהענגיג אין באשעפער. איך שפיר (מצד היצר) אז איך וויל אליין און בעיקר ערווארט איך אז דאס גייט מאכן אז איך גיי מוזן פאלגן, איך בין אלעמאל אנטלאפן פון פאלגן. איך האב נישט ליב צו פאלגן.

איך מיין אז ר' חיים מאיר מאכט נישט אזא לאנגע צעטיל, ער נעמט ארויס די מערסטע תמצית. אבער איך קען באשטיין. יעדע זאך פון דעם צעטיל האט א פאטענציאל צו ווערן אפגעוואנדן.

והשם הטוב יעזור. המשך יבוא אי"ה.
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.


צוריק צו “ולאחיו יאמר חזק”

ווער איז אונליין

באנוצערס וואס דרייען זיך דא: נישטא קיין איינגעשריבענע באנוצערס און 12 געסט